">Title : Meaning of Message
Type : Short fiction
Characters : Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya
Author : Masame_walk
..
เด็กหนุ่มร่างเล็กนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ไร้พนัก หน่วยตาเรียวจับจ้องถาดผลไม้เบื้องหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะหันเหมาทางกระดานสเกตช์ภาพในมือ กระดาษวาดรูปสีอมเทาปรากฏโครงร่างของถาดผลไม้วางกองรวมกับขวดไวน์และแก้วทรงสูงบนผืนผ้ายับยู่ มือเล็กขาวกดน้ำหนักอ่อนบ้างหนักบ้างลากไล้แสดงสัดส่วนแสงขาวและเงาดำภายในภาพ
ไม่นานนัก ริมฝีปากปากสีสดก็แย้มขึ้นเป็นรอยยิ้มสวย ผลงานชิ้นใหม่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นดูราวกับถ่ายสำเนาออกมาจากต้นแบบอย่างไรอย่างนั้น สร้างความพึงอกพึงใจให้กับเจ้าของฝีมือได้ไม่น้อย
ตรวจตราลายละเอียดทั้งหมดอีกครั้ง ก่อนจะเขียนชื่อกำกับไว้ตรงท้ายกระดาษด้วยปากกาหมึกสีดำ
คาเมนาชิ คาซึยะ นิเทศน์ศิลป์ ปี1
เสร็จแล้วเหรอ คาเมะ
คนตัวเล็กผงกหน้าหงึกหงักตอบรับเพื่อนหน้าหวานที่ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้คล้ายจะขอดูผลงานหากประกายวิบวับในดวงตากลมๆกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ติดอยู่บนริมฝีปากอิ่มนั้นมันชวนให้สะดุดความรู้สึกนัก
ยามะพีเคลื่อนเข้าหาเพื่อนตัวบางอีกนิด กระซิบกระซาบข้างใบหูขาว
เค้ามองอยู่ล่ะ
เหมือนประโยคคำสั่งระบบออโตเมติก ใบหน้าสวยเบือนต่ำ แก้มใสแดงปลั่งเป็นสีระเรื่อ ตวัดค้อนคนข้างกายที่นั่งหัวร่องอหายไม่หยุดหย่อน
แล้วค่อยๆเหลือบสายตาไปทางกลุ่มนักศึกษาคณะศิลปกรรมชั้นปีสอง ที่กำลังขะมักเขม้นกับไม้เนื้ออ่อนและมีดสำหรับแกะสลักในมือ
หนึ่งในนั้นคือผู้ชายผิวขาวจัด ดูโดดเด่นด้วยเครื่องหน้าหล่อเหลาและรูปร่างสูงใหญ่ สมบูรณ์แบบขนาดที่ผู้ชายด้วยกันยังนึกอิจฉา บุคลิกสง่าท่าทางมั่นใจในตัวเองสูงก็นับเป็นหนึ่งในสเน่ห์ล้านแปดของอาคานิชิ จินผู้คว้าตำแหน่งผู้ชายที่น่าหลงใหลที่สุดไปครองชนิดไร้ข้อกังขา
วินาทีที่สายตาของคนทั้งคู่สบประสานกัน ร่างเล็กเป็นฝ่ายหลบวูบแทบจะทันที ผิวหน้าร้อนฉ่าจนน่ากลัวจะเกรียมไหม้ มือไม้กลายเป็นสิ่งเกะกะจนต้องคว้าดินสอขึ้นมาขีดๆลากๆบนผืนกระดาษสีควันบุหรี่ไปเรื่อยเปื่อยไม่เป็นรูปเป็นร่างอันใด
นึกรู้อยู่ไม่ว่าจะอย่างไรสายตาของคนคนนั้นคงไม่ยอมถอนออกไปโดยง่ายเป็นแน่
ก็เหมือนกันกับทุกๆครั้งคาเมะไม่อาจขัดขืนหรือแม้แต่จะขึงตาสู้
จินมองมองแบบให้รู้ว่ามอง
ไม่ใช่การแอบมองไม่เคยปกปิด ปิดบังความรู้สึกที่สื่อสารออกมาจากนัยน์ตาสีสนิมคู่นั้น
ความเร่าร้อน รุนแรงชัดแจ้งจนราวกับความร้อนแรงนั้นจะลุกลาม ถ่ายทอดมายังสองข้างแก้มของคาเมะเสียแล้ว
มันถึงได้ทั้งร้อนทั้งแดงอย่างนี้!
กริยาเก้อเขินวางตัวไม่ถูกของคนตัวเล็กคนนั้น ทำได้น่าเอ็นดูจนจินอดจะยิ้มกว้างๆไม่ได้
จะโทษใครได้เล่า.คาเมนาชิ คาซึยะ.ก็เพราะเอาแต่ทำตัวน่ารักตลอดเวลาอย่างนี้ไม่ใช่หรือจินถึงได้ถอนตัวถอนใจไม่ขึ้นสักที
.
เฮ้ คาเมนาชิ มีคนฝากมาให้แน่ะ สิ่งที่ถูกยื่นมาคือซองจดหมายสีขาวสะอาด ไม่มีชื่อทั้งผู้รับหรือผู้ส่งคาเมะเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆอย่างประหลาดใจ เอ่ยขอบคุณบุรุษไปรษณีย์จำเป็นแล้วหันกลับมาจ้องของในมืองุนงง
ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ ก็ได้อยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ ยามะพีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ คนตัวเล็กทำหน้ายู่ แลบลิ้นใส่หน้าหวานๆของคนช่างแซว มือขาวเริ่มแกะปากซองออกทีละน้อย ทีละน้อย อย่างเบามือที่สุด
ไม่ได้แปลกใจเพราะจดหมายปริศนาที่ถูกส่งมาเป็นประจำสม่ำเสมอตลอดครึ่งปีมานี้หรอกออกจะแน่ใจด้วยซ้ำว่าเจ้าของลายมือเป็นระเบียบบนกระดาษข้อความสั้นๆที่แนบมาทุกวันนี้เป็นใคร
แต่เพราะวันนี้ซองมันดูปูดโปนแปลกตาต่างหาก
ว้าว! น่ารักจัง
ยามะพีอุทานเสียงสูง ทันที่ของด้านในปรากฏแก่สายตา
นางฟ้าไม้สลักองค์น้อย กำลังยืนนิ่งอยู่บนฝ่ามือสีหิมะของเจ้าของคนใหม่มือเล็กๆที่ถูกแกะอย่างประณีตบรรจงนั้น ถือไม้คฑารูปหัวใจเอาไว้
เหมือนอะไรสักอย่างมันพองคับแน่นเต็มอกกระหวัดนึกไปถึงผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้เพิ่งจะเรียนวิชาแกะสลักพร้อมๆกันกับที่เขาเรียนวิชาวาดเส้น
ส่งตุ๊กตาไม้ตัวกระจิดริดให้คนตาโตที่คอยสะกิดเร่งอยู่ยิกๆได้เชยชมใกล้ๆ
ส่วนตัวคาเมะเองหันมาสนใจกับสิ่งที่น่าจะมาพร้อมๆกับตุ๊กตาตัวนี้ก็ได้พบกับกระดาษแผ่นน้อย แนบซ้อนกับกลีบกุหลาบสีแดงเข้มเหมือนดังเช่นทุกครั้ง
.น่ารักขึ้นหรือเปล่าครับ.นางฟ้าของผม.
ข้อความสั้นๆประโยคที่คล้ายจะเขียนขึ้นลอยๆกลับเพิ่มสีสันให้ปรางค์แก้มนวลได้อย่างไม่น่าเชื่อ คาเมะบรรจงสอดแผ่นกระดาษลงไปแล้วพับปิดไว้ตามเดิม เก็บซองจดหมายใส่แฟ้มอย่างทะนุถนอม
คิดย้อนไปถึงวันแรกๆที่ได้รับจดหมายแนบกลีบกุหลาบแบบเดียวกันนี้เขาก็ตามถามหาความหมายของดอกกุหลาบหนี่งกลีบไปทั่วคณะถึงขนาดไปค้นคว้าข้อมูลภาษาดอกไม้ตามห้องสมุดก็ยังไม่เจอ
เพียงไม่กี่วันต่อมากลีบกุหลาบอีกหนึ่งกลีบก็ถูกส่งมาพร้อมคำเฉลยในสิ่งที่สงสัย
.กุหลาบกลีบนี้ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรนักหรอกครับมันเป็นเพียงตัวแทนเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกที่ผมอยากให้คุณได้รับรู้รับมันไว้เถอะนะครับคนน่ารักของผม
อ๋า!!! เสียงร้องดังลั่นจากเพื่อนสนิทดังแทรกภวังค์อดีตดึงคาเมะออกจากความทรงจำอันแสนหวานได้อย่างน่าโมโห
ปากอิ่มร้องเรียกชื่อคาเมะซ้ำๆ ชูตุ๊กตานางฟ้าใส่หน้าเรียวขาวบังคับให้ขอบเขตสายตาจับอยู่แค่ตรงนั้น
ดูสิๆ ตรงปีกมีสลักไว้ด้วยพลิกให้ดูฐานปีกเล็กชัดๆ ก็เห็นว่าเนื้อไม้ถูกกร่อนไปโดยความตั้งใจ เป็นลวดลายตัวอักษรภาษาต่างประเทศที่เห็นจนชินตา
ตัว K ที่ด้านขวา และตัว A ที่ด้านซ้าย
ปีกคนละข้างงั้นเหรอหมอนี่โรแมนติคชะมัด
พึมพำเพ้อๆ ส่งนางฟ้าตัวน้อยคืนให้คนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออกได้แต่เงียบกริบอยู่อย่างนั้น
ปีกอีกข้างของกันและกันหากขาดไปแม้เพียงข้างใดข้างหนึ่งก็ไม่อาจโบยบินได้อีกชั่วนิรันดร์
บ้าต่างหาก บ่นอุบอิบทั้งแก้มสีชมพูแจ๋ ปากบางๆที่ใช้พูดจากล่าวหา กลับบิดเบือนเป็นรอยยิ้มหวานๆเสียอย่างนั้น ยามะพีขยี้หัวคนปากไม่ตรงกับใจด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู
ถ้าจะพูดว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาคนนี้สวยขึ้นน่ารักขึ้นทุกวัน ทุกวันเพราะอำนาจของข้อความสั้นๆนั้นก็คงไม่ผิดสักเท่าไหร่.เฮ้ออย่างนี้ล่ะนะ
.คนมีความรัก.
โรงอาหารประจำมหาวิทยาลัย นับเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดก็ว่าได้ นักศึกษาจากหลากหลายคณะยึดเอาเป็นที่รวมพล ส่งเสียงเฮฮาอึกทึกแบบไม่เกรงใจใคร สร้างความครึกครื้น(?)ให้กับรั้วสถาบันได้ไม่น้อย
ใจกลางกลุ่มคนที่ล้อมวงพูดคุยกันอยู่นั้นผู้ชายตัวขาว หน้าตาหล่อจัด กำลังนั่งกอดกีตาร์โปร่งสีอ่อนไว้ในอ้อมแขน หัวเราะไปกับเรื่องเล่าตลกๆของเหล่าเพื่อนร่วมก๊วนจอมแสบทั้งหลาย
จนกระทั่งเห็นร่างบอบบางของคนที่รอคอยก้าวเข้ามาในเขตโรงอาหาร หันรีหันขวางเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่างจนเผลอสบตากับเขาเข้าโดยบังเอิญ คนตัวเล็กหรุบตาลงต่ำเหมือนเช่นเคย ประจวบกับเสียงร้องเรียกของยามะพีดังขึ้น หลังบางๆเลยหันให้เขาเสียเฉยๆ
แต่ดูเอาเถอะหัวหูแดงระเรื่อออกอย่างนั้นจินคงจะคิดเข้าข้างตัวเองได้นิดหน่อยล่ะน่า
มือใหญ่รั้งคอเสื้อเพื่อนซี้ลงมากระซิบเบาๆ เพื่อนคนนั้นมองหน้าเหมือนต้องการถามย้ำเพื่อความแน่ใจ จินพยักหน้ายิ้มๆ อีกคนก็ยันตัวขึ้นตะโกนให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ
เฮ้ย! เงียบ ไอ้จินจะเริ่มแล้ว!
ทั้งกลุ่มเงียบเสียงลงได้สงัด แม้กระทั่งคนนอกกลุ่มก็เริ่มให้ความสนใจชะเง้อชะแง้กันยกใหญ่ รวมไปถึงโต๊ะเล็กๆมุมในสุดของโรงสี่เหลี่ยมนี้ด้วยเช่นกัน
จะทำอะไรของเค้ากันน้า ยามะพีทอดเสียงเอื่อยๆ เหล่มองเพื่อนรักที่ทำสีหน้าสงสัยไม่แพ้กัน
ท่วงทำนองอะคูสติกใสๆดังขึ้นเป็นจังหวะสบายๆ เสียงร้องออกโทนแหบค่อนไปทางห้าวเล็กๆ
แต่ก็ไพเราะนักหวานนัก
Its the way she fills my senses
Its the perfume that she wears
I feel Im losing my defenses
To the colour of her hair
And every piece of her is right
Just thinking about her, take me through the night
Everytime we meet the picture is complete
Everytime we touch the feeling is too much
Shes all I ever need to fall in love again
I knew it from the very start
Shes the puzzle of my heart
บทเพลงรักหวานๆ จากการขับร้องของคนดังอย่าง อาคานิชิ จินเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวน้อยสาวใหญ่ได้อักโขแต่น้อยนักที่จะไม่รู้ว่าเสียงร้องอ่อนหวานเมื่อครู่นั้นจินตั้งใจมอบให้กับใคร
อย่างที่บอกจินไม่เคยปิดบังไม่เคยคิดจะให้มันเป็นความลับหรอก
อาคานิชินี่ ท่าทางจะขี้อายน่าดูเลยนะ คาเมะร้องยี้ ทำหน้าไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรง
นั่นเนี่ยนะขี้อายคนละขั้วกันด้วยซ้ำละไม่ว่า
ขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจอะไรซักอย่างแต่ยามะพีน่ะหรือ จะดูไม่ออกว่าคนตัวเล็กแค่พยายามข่มความขัดเขินอยู่เท่านั้น
อ้าว หรือไม่จริง ไม่งั้นเค้าคงวิ่งโร่มาบอกรักนายตั้งนานแล้วล่ะ ไม่มัวมานั่งสื่ออะไรต่อมิอะไรอยู่อย่างนี้หรอก
คนตัวเล็กอ้าปากจะเถียง แต่ก็จนคำพูดหาคำที่จะมาใช้โต้ตอบไม่เจอ
ที่อาคานิชิคุงเค้าไม่กล้าบอกตรงๆ อย่างนี้จะไม่ให้บอกว่าขี้อายได้ยังไงกัน เพียงแต่เค้าเป็นเฉพาะกับนายเท่านั้นล่ะมั้ง
วันหยุดปลายสัปดาห์ คาเมะเลือกที่จะมาเดินหาซื้อหนังสือวาดเส้นคนเดียวเพราะยามะพีเกิดติดธุระขึ้นมากะทันหัน ประตูแบบอัตโนมัติของร้านหนังสือขนาดใหญ่เลื่อนเปิดให้ร่างเล็กก้าวเข้าไปในบรรยากาศเย็นฉ่ำผิดกับอากาศนอกร้านมากนัก
สอดส่ายสายตาหาส่วนของแผนกจิตรกรรมไปเรื่อยๆก็ประเข้ากับร่างสูงใหญ่คุ้นตา
เห็นอย่างนั้น ใจก็เต้นตึกตักขึ้นมาเสียเฉยๆ จินในชุดลำลองกำลังยืนดูหนังสือในแผนกเดียวกันกับที่คาเมะมองหา
ก็เด็กศิลป์เหมือนกันนี่นะ
ทำใจดีสู้เสือ ก้าวเข้าไปในแผนกเดียวกันช้าๆ
ไม่ได้ทำความผิดอะไรสักหน่อย ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหนีหน้ากันนี่นา
ถึงจะพยายามคิดแบบนั้น ก็ยังเลือกที่จะเว้นระยะห่างกันพอประมาณอยู่ดี
ดูเหมือนโชคจะยังเข้าข้างอยู่บ้าง หนังสือที่เขาต้องการจึงวางเรียงอยู่แถวนั้นพอดี
คาเมะยองตัวลงนั่งทับขา ไม่นานนักก็ได้หลักวาดเขียนมาสามสี่เล่ม ลุกขึ้นเดินไปที่แคชเชียร์ กระนั้นก็เถอะอดจะแอบมองไม่ได้จริงๆ
จินยังยืนอยู่ที่เดิม
หนึ่งหมื่นสองพันเยนถ้วนครับ
โหแพงชะมัด
แอบบ่นกับตัวเองในใจมือเล็กก็ความหากระเป๋าเงินในย่ามใบเก่งไปด้วยรู้อยู่หรอกว่าหนังสือเฉพาะทางมักจะราคาสูงกว่าหนังสือทั่วไปอยู่แล้วแต่ทั้งนี้และทั้งนั้นยังไงก็ขอบ่นหน่อยเถอะ!
เอ๋ใบหน้านวลเริ่มเผือดลง มือปัดป่ายไปมาภายในย่ามโล่งๆกลับไม่เจอกระเป๋าใบเล็กที่น่าจะนอนก้นอยู่
เอ่อคุณลูกค้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ พนักงานประจำเครื่องคิดเงินถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของลูกค้าตัวเล็กที่เหมือนคนใกล้จะร้องไห้เต็มที
คาเมะกัดปาก หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ในที่สุดก็ยอมละมือออก
คือกระเป๋าเงินผมหะ
นี่ครับ คิดรวมกับสองเล่มนี้ด้วย
เสียงห้าวคุ้นหูที่แทรกขัดบทสนทนาขึ้นมาทำเอาทั้งคาเมะทั้งพนักงานหันกลับมามองผู้มาใหม่งงๆ
จินวางเงินสดพร้อมหนังสือเกี่ยวกับการแกะสลักทับลงบนกองหนังสือของคาเมะ ออกปากเร่งให้จัดการคิดเงินเสียที
ร่างบางที่ยังคงงงไม่หาย ได้แต่อ้ำอึ้งไม่เป็นภาษา จนถุงหนังสือถูกยัดใส่มือเรียวเล็ก
แต่ว่าอาคานิชิคุง หาลิ้นตัวเองเจอก็ประสบปัญหาด้านการเรียงประโยคอีก
จินมองท่าทางสับสนนั้น หัวเราะเบาๆ
เอาเป็นว่า ไว้วันหลังเลี้ยงเค้กชั้นเป็นการตอบแทนแล้วกันนะ
เสียงนุ่มทุ้มที่เคยได้ยินผ่านหูไม่คิดเลยว่าพอมาได้ยินกับตัวตรงๆแล้วหัวใจจะเต้นแรงได้ขนาดนี้
คนตัวสูงทำท่าจะผละออกไป แต่กลับถูกเรียวแขนเล็กรั้งเอาไว้
อาคานิชิคุง ไปกับผมสักเดี๋ยวได้มั้ยฮะ
..
ผู้ชายสองคนนั่งอยู่ในร้านขนมเล็กๆ มีเค้กสตรอเบอร์รี่สีหวานวางอยู่บนโต๊ะคั่นระหว่างคนทั้งสองเอาไว้
เอ่ออาคานิชิคุง คาเมะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง ชั่งใจกับประโยคที่กำลังจะเอ่ยต่อไป
เรียกจินก็ได้ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอก จินนั่งเท้าคางในท่าทีสบายอารมณ์ แถมยังมองคาเมะแบบเดียวกันกับที่มองใบห้องศิลปะเสียอีก
ไหนล่ะคนขี้อายของนายอยู่ที่ไหนกันยามะพี
จะจินไม่รู้ว่าทำไม แค่เรียกชื่อใครสักคนมันจะต้องร้อนที่หน้าด้วยหรือไงนะ
อืมว่าไง
เหหูเฝื่อนไปหรือเปล่านะถึงได้ยินเสียงนั้นเหมือนสั่นๆพิกลความสงสัยรั้งให้คาเมะหรุบเปลือกตาขึ้น แล้วก็ต้องกลั้นยิ้มแทบไม่ทัน
น่าดูไหมล่ะผู้ชายตัวโตๆ นั่งทำหน้าแดงจ้องเอาจ้องเอากับเค้กสตรอเบอร์รี่บนโต๊ะนั่น
ภาพตรงหน้าเรียกกำลังใจให้คาเมะได้มากขึ้นเเยะ สูดลมหายใจแรงๆ ช้อนตาถามด้วยน้ำเสียงติดจะออดอ้อนน้อยๆ
จินจะโกรธผมไหมครับถ้าผมจะบอกว่ากระเป๋าเงินผมไม่ได้หายไปไหน
ตาคมเบิกกว้างขึ้นราวกับไม่เข้าใจในประโยคเมื่อครู่
ถ้างั้น..ทำไม
เพราะผมอยากฟังน่ะสิครับ
มือเล็กถือวิสาสะเอื้อมไปสัมผัสโครงหน้าคมนั้น ไล้ไปตามหน่วยตาสวย
ตาของจินบอกให้ผมรู้ว่าจินคิดยังไงกับผม นิ้วเรียวขาวลากมาหยุดตรงกลีบปากนุ่มแดงสด กดลงเบาๆ
เสียงของจินสื่อให้ผมเข้าใจความรู้สึกอ่อนหวานที่จินมีให้
ละมือจากใบหน้าหล่อเหลา วางทับลงบนมือใหญ่ของอีกคน
ข้อความที่จินเขียนมันทำให้มีความสุขมากมายนัก หัวใจผมเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บแน่นทุกครั้งที่ได้อ่านแต่เพียงสิ่งเดียวที่ผมยังไม่เคยได้รับคือสิ่งที่ผมต้องการมันมากที่สุดถ้าไม่ทำเป็นว่ากระเป๋าเงินหายจินจะยอมเข้ามาพูดกับผมก่อนหรือครับ
ดวงตาเรียวหรุบต่ำก่อนจะช้อนขึ้นมองอีกครั้ง
ให้ผมฟังนะครับข้อความนั้นจากปากของจิน
.
.
.
.
จินเงียบไปนานนานจนคาเมะเริ่มหน้าเสีย มือเล็กเลื่อนกลับมากองไว้ที่หน้าตักของตัวเอง ก้มหน้าลง จู่ๆก็รู้สึกไม่อยากสู้หน้าจินขึ้นมาอยากจะหายตัวไปจากที่นี่เต็มที
ขอโทษครับผมอาจจะสำคัญตัวเองผิดไปหนะอื้อ!
เสียงร้องอู้อี้เมื่อริมฝีปากแดงจัดของคนตัวใหญ่นาบลงมารวดเร็ว
รัก
กระซิบเสียงแผ่วหวานเบาบางเสียจนเกือบจะไม่ได้ยินหากช่างเต็มตื้นนักในความรู้สึก
ไม่ทันจะออกแรงผลักขัดขืน จินก็ละออกไปนั่งหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคาเมะลุกลี้ลุกลน หันมองรอบด้านตื่นๆ
ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่มีใครแสดงอาการเหมือนจะเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ ก่อนจะตวัดค้อนผู้ร้ายหน้าเป็นที่นั่งไม่รู้ไม่ชี้อยู่เคืองๆ
จะทำยังไงได้ล่ะก็จินน่ะ ขี้อาย นะอยากจะฟังคำรักชัดๆก็คงจะยากหน่อย
อะแต่ถ้าคาเมะยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัวมากขึ้นอีกสักนิดล่ะก็บางทีอาจจะเบื่อคำรักของจินไปเลยก็ได้นะใครจะรู้
..
เฮ้ จิน มีเด็กปีหนึ่งฝากมาให้ จินรับม้วนกระดาษจากเพื่อนด้วยสีหน้ารำคาญใจบอกไปตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าไม่ต้องรับฝากของมาส่งให้เขา
เฮ้ย อย่ามองหยั่งงั้นดิ คนนี้กรณีพิเศษเว้ย เปิดดูเร็วๆ
จินทำหน้าซังกะตาย แต่ก็ยอมคลี่ม้วนกระดาษออกตามคำรบเร้าของเพื่อนๆ
เพียงได้เห็นตัวภาพจากใบหน้าเซ็งๆเมื่อกี้ก็กลับกลายเป็นตื่นตะลึงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างขวาง
ภาพวาดสีน้ำมันเป็นรูปของนางฟ้าไม้สลักองค์น้อยยืนอยู่บนหีบดนตรี รอบด้านเป็นกลีบกุหลาบสีแดงเข้มจำนวนมาก กระดาษแผ่นเล็กแปะติดอยู่ด้านข้างของหีบเพลง มีตัวอักษรเล็กๆเขียนไว้ว่า
ADORERหลงรัก
ยิ่งเห็นชื่อเจ้าของผลงานที่ลงกำกับไว้ด้านล่าง หัวใจก็ลิงโลด ขยายแน่นอยู่ภายใน
message from Kamenashi Kazuya
to Akanishi Jin
จินผุดลุกขึ้นรวดเร็ว วิ่งออกไปพร้อมกับม้วนกระดาษในมือท่ามกลางความตื่นตะลึงของเพื่อนร่วมชั้นปี
รอก่อนนะ คาเมะ
จินจะไปบอกว่า รัก รัก รัก รักคาเมะจนจะตายอยู่แล้วรู้ไหม คนรักตัวเล็กของจิน
อ๊ะ จิน มีอะไรหรือเปล่า
รัก
~*ThE EnD*~
edit @ 2006/05/11 00:24:29
edit @ 2006/05/16 12:38:56
edit @ 2006/05/16 12:41:21
edit @ 2006/05/16 12:45:52
